قدری از سال و ماه گذشته

که دیگر خزر خیسم نمی کند و

گوش ماهی به حوالی ام راه کج نمی کند

تو : پس اب خزر هنوز ته چشم هات ماسیده ...

پس اب  چشم های من چه کسی را خزر کرده ؟

چرا از خوابم که به تو می گویم

ماه کلافه می شود

و مهتاب را دست به سر می کند  

تو : ببین ماه تاب نداشت ....

چرا گل های دامنم رنگی ازفلوکستین ندارند

تا تو که سر می گذاری

خرمن خرمن

خواب خدا و خزر و خورشید ببینی

چرا من اندازه خودم نمی شوم ؟

یا دستم به خودم نمی رسد

یا

باید دست خودم را بگیرم و راه بروم

بگذریم .......

برایم

یکی دو وجب جنگل

و چند خط خزر

بیاور

شاید

خرده ای  خزرخیس شدم

و

جرعه ای جنگل گیر .

یک بار هم خزر خودش آمد

روبه روی چشم هام نشست

من هم روبه روی خودم بودم

پرده تماشاخانه خیس شده بود

پرنده ها آمدند

منقارهاشان را در ماسه ها فرو بردند

و من ناگهان پیر شدم

چرا این تماشاخانه از این فیلم های سیاه دل نمی کند

چرا من به خودم پشت نمی کنم

چرا من روبه روی خزر نمی ایستم

چرا به من نمی گویی که ماه میان پیرهنت نیست

بریده هایی از اشعارحافظ موسوی از کتاب زن , تاریکی , کلمات  

شاید بی ربط باشد که بعد از این شعر  بگویم : بهارتان مبارک ! اما می گویم : مبارک .

و دیگر اینکه :

آرزو می کنم هر کس خودش را پیدا کند و به خودش پشت نکند .

و آخر اینکه :

همه ی دوستان ندیده ی مجازی ام را دوست دارم . به شرط اینکه کسی عنق و بد اخلاق نباشد!!

بازهم :

حسابی عیدتان مبارک