از این بازی خیلی خوشم آمد . چون در واقع یک جورهایی روانشناسی شخصیت است . این ترس ها در همه ما هنوز هم ریشه دارد و متاسفانه مواقع مهم تصمیم گیری پایش را در کفش مان می کند .

1-  همیشه از دعواهای مامان و بابا می ترسیدم . موقع بحث  گوش هایم را تیز می کردم که خوب همه چیز را بشنوم . نکند مامان طلاق بگیرد و ما را تنها بگذارد .

2-  اعتماد به نفس افتضاحی داشتم . می ترسیدم جایی حرفی بزنم که نباید بزنم حتی حرف های روزمره و پیش پا افتاده . شاید هم یکی از ریشه هایش برگردد به روزهای کلاس اول دبستان . وقتی معلم یک تا پنج را روی تخته نوشت و گفت : همه یک صفحه از یک تا پنج بنویسند ؛ من دستم را بلند کردم و گفتم : خانم من تا هزار بلدم هم بخوونم و هم بنویسم . خانم معلم گفت : حرف بیخودی نزن بشین بنویس !!!!! تا سال ها بد و شاید تا همین امروز وقتی توی جمعی سئوالی می شود که چه کسی می داند ؟ من هر چقدر هم بلد باشم دست بلند نمی کنم یا با ترس بلند می کنم.   

3-     جنگ ..جنگ .... گفتن ندارد که چقدر ازش می ترسیدم و هنوز هم ....

4-  از آقای توانای خدابیامرز . این آقای توانا همسایه دایی اینها بود . هر وقت می رفتیم توی کوچه برای بازی , صورت لاغر چروکش را از نرده های پنجره بیرون می آورد و چشم های درشتش را درشت تر می  کرد . من نمی فهمیدم چطوری و کی می پریدم توی خانه دایی اینها . بعدها که بزرگ تر شدم خیلی دوستم داشت و همیشه تا مرا می دید دست روی سرم می کشید . چند سال پیش مرد . هنوز هم وقتی از خانه اش رد می شوم به آن نرده ها نگاه می کنم ......

پنج سطر مانده به درخت

جایی میان دو پاراگراف

شاید

مجالی جنجالی باشد

تا شعر شویم

و

بزنیم به خط آخر دریا

و

برسیم به آسمان هفتم خدا

شاید آن جا

وقت تورق

واژه هایی دیدیم :

که بکارت شان

صبح و سیب  و سایه های سرمه ای را یادمان بیاورد .

شاید

چند صفحه بنفشه ی برنا

از بر شویم

و

چند بخش

تب و تاب شبنم و آفتاب

و

 شب را که مرور کردیم

مهتاب های لایت شود و

بماند درخاطرمان .

بعد  ........

تو اگر خواستی

قایم شو

گم شو

اما

 یادت باشد

بی آژیر پلیس

پشت جنگل های دیلمان

میان دو هجای بلند درخت

ای فلک گر نمی زادی مرا زبانم لال اجاقت کور بود ؟                                         میرزاده عشقی

آقای پور ستار بازی آرزوها   راه انداخته اند . حاج آقای ما هم دعوت بودند . از آنجا که ایشان به عیال شان ای ... التفاتی دارند , همسر نوازی کرده و این حقیر را نیز دعودت نموده اند . خدا  سایه آقامون کم نکنه .

اما نمی دانم بخاطر عدم حضور فلوکستین و این حرف ها ست که بنده دچار فقدان آرزوها شده ام یا .... چه بگویم ... از خوشی زیادی است و دچار دردهای جامعه روشن فکرانه شده ام . زیرا بنده که خرد تر و طفل تر بودم آرزوهای عجیب و غریبی داشتم مثلن اینکه اگر در زمان هیتلر بودم حتمن باهاش دوست می شدم یا کاش زمان فروپاشی شوروی آدم حسابی شوروی بودم و  می توانستم چشم های گربه ای یلتسین را در آورم و گورباچف عزیز را به مسند برگردانم ....... بگذریم ..... اما الان که برای خودم خانم با کمالاتی شده ام ( بحث اعتماد به نفس و این حرف هاست !!!!!) نمی توانم آرزو کنم . زمانی فکر می کردم چه قدر طفل بازی در می آورم که هی می گویم خدایا این جوری بشود یا آن جوری بشود ...چرا آدم حسابی نمی شوم و با کمالات . ....  اکنون به این جهت خدمت تان عرض کردم با کمالات شدم که آن روی قضیه رخ داده است . چون بنده دیگر صاحب آرزویی عمیق نیستم و چون صاحب آرزوی عمیقی نیستم فکر می کنم که بله این قضیه کمالات و آدم حسابی بودن رخ داده است .

مطالب بالا را در خاطر شریف تان بسپارید ...

اما بنده به جهت داشتن دلی هزار ریشه نمی توانم خیلی هم بی آرزو باشم ...

نگویید چه می گویی دیوانه شده ای ؟ خودت بالاتر می گویی آرزو ندارم می آیی پایین تر می گویی نمی توانم ؟

خدمت تان عرض می کنم .

آرزویی عمیق ندارم ....

وقتی از بودن خودمان و چیزهایی که جوانی مان بابتش رفت هیچ چیز نمانده و می رود که بدتر از این هم بشود مثلن بنده چه آرزویی می توانم داشته باشم ؟ آرزو کنم که داستان هایم چاپ شود که بشوم یعقوب یاد علی ؟؟؟؟ آرزو کنم سیب کوچکم کبیر شود که بشود اکنون مادرش ؟؟؟!!!! آرزو کنم که .....

دلم بس پر است و بس گفته دارد .....

اما ..

بخاطر همان هزار ریشه که گفتم , ریشه در سیبم دارم , ریشه در دست های صاف مادرم دارم , ریشه در بیکران نگاه های آریو برزنم دارم , ریشه در کلمه دارم , ریشه در دوست دارم , ریشه در خدا دارم , ریشه در .... با اینان چه کنم ؟؟؟ اگر نبودند اگر این ریشه ها نبودند.... این صفحه سفید را جهت ادامه بازی تقدیم آریو برزن شریفم می کردم .

هراس من

باری

همه از مردن در سرزمینی است

که مزد گورکن

از آزادی آدمی

افزون باشد.

                                                                                                 شاملوی کبیر

هیجده  سالم بود که رفتم سینما آزادی برای فیلم سلام سینما . صف طولانی بود . موازی صف فیلم , صفی بود از مینی بوس های خالی نیروی انتظامی و سربازهایی که با باتوم قدم می زدند و هر از چندی به صف ما سرک می کشیدند و به دخترها تذکر رعایت حجاب می دادند . من ته صف بودم . وقتی به گیشه فروش بلیط رسیدم مینی بوس پرشده بود از دخترهای گیسو نما . برای همه تماشاگران تصویر محرم زینال زاده موتیف وار بود اما برای من  باتومی که به پشت دختری می خورد و فحاشی که می شنید.

هنوز  توی خواب هایم

مردی گیسوهایم

را با باتوم 

نوازش می کند

به قاضی بگویید

حکم اعدام گیسوهایم را بدهد 

می خواهم

حسن باشم

می خواهم

کچل باشم

می خواهم  حسن کچل باشم

...

دوباره دیروز توی میدان هفت حوض همان مینی بوس ها بود . دوباره بعض من بود . دوباره شاملو وشعر بالا بود .

من فیلم شب های روشن فرزادموتمن را دیدم و فکر کردم خوب است با کیان هم یه هم چین کاری کنم ... تونل رسالت جای نسبتن  امنی است . چراغ هایش هم که همیشه روشن است .کیان گفته بود که دیگر زنگ نزم به هیچ وجه ... اما فکرکنم  چرت می گفته . می شناسمش.... تازه اون عاشق کارهای عجیب و غریب است . فیلم را بعید می دانم دیده باشد . نه ندیده . مخصوصن یه همچین فیلمی را که حوصله نمی کند. به قول قدیمی ها سنگ مفت گنجشک مفت . اگر این بار گرفت که گرفت ؛ نگرفت هم به جهنم . اون جوری هم توی گلوم گیر نکرده که . ولی خب خداییش از سعید و نیما با حال تر است . خب وقتی مادر نبود با زن بابا باید ساخت . شاید دوباره یه مادری واسمون پیدا شد . بهش زنگ زدم و گفتم اول  ماه آینده من دو شب پشت سر هم ساعت 9 تا 11  اول تونل رسالت به سمت رسالت می ایستم . اگر اومدی که هیج می شویم مثل اول . اگر هم نیامدی که هیچ می شویم مثل حالا. گفت برو بابا خیلی خلی ....

به نظر شما بروم یا نروم ؟

باران

یعنی تو بر می گردی

نزار قبانی

سلام آقای یاد علی

همه ما برو بچه هایی که از بد حادثه دستی بر قلم داریم , خوشمان آمد از آمدنت ......

ندیده و نشناخته وقتی نبودی دلتنگ بودم ... شاید زیاد هم نه برای تو .... شاید برای قلم , نوشته , جمله , کلمه ..... نمی دانم .... فکر نکردم  حالا مثلن تو نیستی , فکر کردم قلم بی قانون است , کلمه امنیت ندارد , جمله بی کس است و نوشته در به در دنبال هویت و بودن است ....

حالا که هستی ..... باز همه این چیزها سر جای خودش ..... اما دلمان کمی خوش تر ....

گریه ام خیس شان نکند

گراناز موسوی

شده  توی کابوس ها فکر کنی  به هیچ کجا بند نیستی و ترس از خلا را با تمام وجود حس کنی . خیلی وقت است که هم توی کابوس و هم توی بیداری در خلا ام . هیچ چیز  وهیچ کجا نیست که بگویم به آن جا دلبندم . دیروز که قصه یادعلی را شنیدم گفتم این هم روی همه اون چیزهایی که  می دانستم هیچ وقت نیست . ... امنیت .... نشده که حس کنم امنیت دارم . وقتی بچه بودیم جنگ بود و ترس از دست دادن خانواده و خونه همیشه تو خواب و بیداری چنبره  می زد رو وجودمون . بعدها تحریم و تهدید حمله ..... یه وقتی هم زلزله....  یه شب به خدا گفتم قبول ... قبول کردم که حالمونو گرفتی  ... دیگه بسه ....  حتی از نوشتن همین ها هم حس خوبی ندارم . کی تضمین می کنه که قصه یادعلی دوباره تکرار نمی شه و .....

بگذریم .... با این همه دل تنگی داریم به کجا می ریم ؟؟؟؟؟؟؟ بعضمون کی به آخر می رسه ؟؟؟؟؟